پابلو نرودا

Ricardo Eliécer Neftalí Reyes Basoalto

پابلو نرودا شاعر شیلیایی و برنده نوبل ادبیات بود؛ شاعری که نام اصلی‌اش ریکاردو الیسر نفتالی ریس باسوآلتو بود. او در پارال شیلی به دنیا آمد و خیلی زود شعر برایش به راهی برای دیدن جهان، عشق و تاریخ تبدیل شد. نرودا از نوجوانی نوشت و بعدها با مجموعه «بیست شعر عاشقانه و یک ترانه نومیدی» به شهرت گسترده رسید. در شعرهای عاشقانه‌اش شور، جسم، طبیعت و اندوه چنان کنار هم می‌آیند که صدایش برای خوانندگان بسیاری آشنا مانده است. زندگی او فقط ادبی نبود؛ سال‌ها دیپلمات بود، در سیاست شیلی نقش داشت و با جریان‌های چپ‌گرا پیوند پیدا کرد. همین تجربه‌ها شعر او را از خلوت عاشقانه به تاریخ، مبارزه و سرنوشت آمریکای لاتین برد. آثاری مانند «اقامت بر زمین» و «سرود همگانی» نشان می‌دهند که شعر نرودا می‌تواند هم شخصی و حسی باشد، هم گسترده و سیاسی. او از اشیای کوچک، دریا، معدن، مردم و قاره‌ای زخمی تصویر می‌سازد. اهمیت نرودا در گستره صدای اوست. کمتر شاعری توانسته عشق خصوصی، طبیعت، رنج اجتماعی و رؤیای جمعی را با چنین قدرتی در یک کارنامه کنار هم بنشاند. برای خواننده فارسی، نرودا شاعری است که احساسات بزرگ را بی‌خجالت و با زبانی تصویری بیان می‌کند. شعر او گاهی نجواست، گاهی فریاد؛ اما در هر دو حالت ضربان زندگی در آن شنیده می‌شود.

---